Podstawowymi wydatkami poniesionymi przez nowych przedsiębiorców są m.in. opłaty za dokonanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej czy rejestracji odnośnie podatku VAT w urzędzie skarbowym. Nowy przedsiębiorca dokonuje także zakupu pieczątki. Kwoty te nie są zbyt duże, można jednak zaliczyć je do kosztów prowadzenia działalności gospodarczej, mimo iż zostały poniesione przed datą jej rozpoczęcia.

Ma tutaj bowiem zastosowanie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym „Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu”.

Wydatki poniesione przez przyszłego przedsiębiorcę na rozpoczęcie prowadzenia działalności gospodarczej niewątpliwie są z nią ściśle związane (zatem występuje związek pomiędzy poniesionym kosztem a uzyskaniem przychodu), przez co mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów i zaewidencjonowane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów jako tzw. „pozostałe wydatki” (kolumna 13). Pamiętać przy tym należy iż zapisy winny być dokonane w porządku chronologicznym.

Nieco inna sytuacja występuje przy środkach trwałych. Bardzo często bowiem zdarza się, iż przedsiębiorca w celu wykonywania działalności gospodarczej korzysta z rzeczy które nabył wcześniej a nie kupuje nowych po rozpoczęciu działalności gospodarczej, dzięki czemu zmniejsza wartość wydatków, które musi ponieść aby prowadzić działalność gospodarczą. Do rzeczy takich można m.in. zaliczyć prywatny komputer, samochód, meble oraz wiele innych rzeczy. Daty ich nabycia są bardzo różne. Nowy przedsiębiorca może też nie posiadać obecnie dowodów ich zakupu.

Powyższe jednak nie powoduje, iż zakupów takich rzeczy nie będzie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu. Występuje bowiem ścisły związek wykorzystania tych rzeczy do prowadzenia działalności gospodarczej.

Rzeczy takie zalicza się przeważnie do środków trwałych, które podlegają amortyzacji lub (jeśli ich wartość nie przekracza 3 500 zł) jednorazowemu wrzuceniu całej kwoty w koszty działalności (przy czym jest to przywilej a nie konieczność – podatnik sam decyduje czy zamierza amortyzować środek trwały zgodnie ze stawkami amortyzacji czy dokonać odpisu jednorazowego).