Na czym ta metoda polega? Otóż jej istotą jest to, że dochód uzyskany poza granicami kraju podlega w całości opodatkowaniu także w Polsce. Podatnik musi się z niego rozliczyć w naszym kraju nawet w sytuacji, gdy nie uzyskiwał w danym roku podatkowym żadnych dochodów w Polsce. Metodę tę reguluje art. 27 ust. 9 i 9a.

Przy zastosowaniu tej metody od łącznej sumy uzyskanych dochodów (w Polsce oraz za granicą) oblicza się podatek dochodowy wg skali, a następnie odejmuje się od niego kwotę podatku zapłaconego za granicą. Odliczenie to możliwe jest tylko do wysokości podatku przypadającego proporcjonalnie na dochód uzyskany w obcym państwie.

Przedstawmy to na przykładzie. Zanim jednak do niego dojdziemy, przypomnijmy, że przy ustalaniu podstawy opodatkowania w Polsce podatnik ma prawo do uwzględnienia zryczałtowanych kosztów uzyskania przychodu czy przysługujących diet pomniejszających uzyskany tam dochód (o 30 proc. diety za każdy dzień pobytu za granicą, w którym pozostawał w stosunku pracy).

Znając odliczenia przejdźmy zatem do przykładu:

Pan Piotr w 2007 roku pracował jedynie w Holandii przez styczeń, luty, marzec, kwiecień i maj. W każdym miesiącu osiągał dochód w wysokości 3 000 euro miesięcznie. Wynagrodzenie płatne było 25 każdego miesiąca, a jego pracodawca pobierał z tego tytułu zaliczki na podatek (w wysokości 250 euro za każdy miesiąc). Dodajmy, że w takiej sytuacji podatnik powinien przeliczyć uzyskany dochód na złote polskie według kursów z dnia otrzymania lub postawienia przychodu do dyspozycji podatnika, ogłaszanych przez bank, z usług którego podatnik korzystał, a który ma zastosowanie przy kupnie walut. Jeżeli podatnik nie korzysta z usług banku, przychody przelicza się na złote wg kursu średniego walut obcych z dnia uzyskania przychodów ogłaszanego przez NBP. W naszym przykładzie, dla uproszczenia przyjmijmy, że kurs ten za każdym razem wynosił 3,80 zł.