Jak wskazano w artykule podanym we wstępie, dofinansowania z urzędu pracy są z reguły wartościami brutto (dotyczą zarówno wartości netto, jak i podatku VAT kupowanych towarów czy usług). Wyjaśniono w nim także, że dofinansowanie otrzymane przez bezrobotnego na rozpoczęcie działalności gospodarczej jest w całości zwolnione z podatku dochodowego. Inaczej jest w przypadku dofinansowania otrzymanego przez przedsiębiorcę na wyposażenie lub doposażenie stanowiska pracy dla bezrobotnego. To, co do zasady, jest przychodem podatkowym podlegającym opodatkowaniu z wyjątkiem tej jego części, która dotyczy środków trwałych, a dokładniej, która będzie wliczona do wartości początkowej środka trwałego.

Za pieniądze otrzymane z dofinansowania podatnicy zakupują różnego rodzaju towary, maszyny, urządzenia, usługi niezbędne im do prowadzenia działalności gospodarczej. Zasadne zatem jest postawienie pytania, czy wydatki te, mimo że sfinansowane z obcych środków, będą kosztem firmy?

Odpowiedź na to pytanie jest pozytywna z wyjątkiem tej części dofinansowania, która dotyczy środków trwałych. Dlaczego?

Jak wskazuje art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 23, który zawiera katalog wyłączeń z kosztów podatkowych. Przepis art. 22 nie wskazuje tutaj na źródło finansowania poniesionych wydatków, a jedynie cel, na jaki zostały one poniesione.

W związku z powyższym można uznać, że wydatki sfinansowane z otrzymanego dofinansowania stanowią koszty uzyskania przychodów w myśl powyższej definicji. Konieczne jednak jest także sprawdzenie, czy powyższe nie znalazło się w katalogu wyłączeń, a więc w art. 23 ustawy. Tutaj, w ust. 1 pkt 45 znalazł się zapis, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad określonych w art. 22a-22o, od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

Przypomnijmy, że wydatki na nabycie środków trwałych wchodzą co do zasady do wartości początkowej takiego środka trwałego, od której ustalane są odpisy amortyzacyjne, które to z kolei odnoszone są w koszty firmy.

Tak więc odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej w części sfinansowanej z otrzymanego dofinansowania nie stanowią kosztów uzyskania przychodów firmy. Pozostałe wydatki sfinansowane z dofinansowania jak najbardziej za koszty firmy można uznać. Art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera bowiem innych ograniczeń w tym zakresie.