Nic nie stoi na przeszkodzie, aby tak nabyty samochód stał się środkiem trwałym firmy. Wartością początkową nie będzie jednak tutaj pełna cena nabycia.

Zastosowanie ma tu bowiem art. 22g ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis ten wskazuje, że w razie gdy składnik majątku stanowi współwłasność podatnika, wartość początkową tego składnika ustala się w takiej proporcji jego wartości, w jakiej pozostaje udział podatnika we własności tego składnika majątku.

Od powyższego istnieje jednak pewien wyjątek. Otóż zasada ta nie ma zastosowania do składników majątku stanowiących wspólność majątkową małżonków, chyba że małżonkowie wykorzystują składnik majątku w działalności gospodarczej prowadzonej odrębnie (zdanie drugie powyższego przepisu).

Jak zatem wynika z powyższego, istotne jest w pierwszej kolejności to, czy współwłaściciele tego samochodu są małżonkami. Jeżeli tak oraz nie istnieje pomiędzy nimi rozdzielność majątkowa oraz składnik ten nie będzie wykorzystywany odrębnie prowadzonych przez małżonków firmach, a tylko przez jednego z nich, to powyższa zasada nie ma zastosowania. We wszelkich innych przypadkach natomiast regułę tę należy stosować. Przedstawmy to na przykładach:

Przykład 1

Małżonkowie kupili wspólnie samochód osobowy. Zarejestrowany został on na męża. Jednocześnie prowadzi on działalność gospodarczą, w której pojazd ten wykorzystuje, nie jest on natomiast wykorzystywany do celów prywatnych. Mąż ma prawo uznać ten samochód za środek trwały i dokonywać odpisów amortyzacyjnych od całej wartości początkowej samochodu.

Przykład 2

Dwaj bracia kupili wspólnie samochód osobowy za 50 tys. zł. Udziały we współwłasności wynoszą odpowiednio 70% i 30%. Jeden z braci (posiadający 30% udziałów we współwłasności) nie użytkuje tego samochodu, a drugi (posiadający 70% udziałów we współwłasności) wykorzystuje go jedynie w prowadzonej działalność gospodarczej i ujął go w ewidencji środków trwałych. Wartość początkowa tego samochodu, jako środka trwałego, będzie wynosić:
50 tys. zł x 70% = 35 tys. zł

Należy pamiętać, iż w przypadku samochodów osobowych ustawodawca wprowadził pewne ograniczenie zawarte w art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy. Otóż zgodnie z tym przepisem nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej równowartość 20.000 EURO przeliczonej na złote według kursu średniego EURO ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia przekazania samochodu do używania

Jeżeli zatem wartość nabytego samochodu przekracza równowartość 20 000 EURO, to w koszty można odnieść jedynie odpisy amortyzacyjne od tej części jego wartości początkowej, która mieści się w tym limicie.