Podatniczka nabyła w 1994 r. grunt rolny, który wykorzystywała zgodnie z jego przeznaczeniem. W 2004 r. podzieliła go na 46 działek rolnych. Postanowiła sprzedać 11 z tych działek i wystąpiła o warunki zabudowy dla nich, które otrzymała. Uzyskała także interpretację podatkową, w której to organ podatkowy uznał, iż sprzedaż ta będzie opodatkowana podatkiem VAT. Zarejestrowała się ona zatem jako podatnik VAT i odprowadziła należny podatek. W 2006 r. pozostała część gruntów została objęta planem zagospodarowania przestrzennego gminy z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową i rekreacyjną. Podatniczka postanowiła sprzedać kolejną część posiadanej ziemi. Wystąpiła o kolejną interpretację prawa podatkowego z pytaniem, czy sprzedaż pozostałych działek pochodzących z jej majątku osobistego, kupionego w 1994 r. nie w celu dalszej odsprzedaży, będzie opodatkowana VAT. Organ podatkowy uznał że tak.

Podatniczka wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, zarzucając mu błędną wykładnię art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Ten jednak zdania nie zmienił.

Sprawa trafiła do WSA. W skardze podatniczka powołała się na wyrok NSA z 29 października 2007 r. (sygn. akt I FPS 3/07) oraz na orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-291/92, z którego w jej ocenie wynika, że nawet jeżeli podatnik sprzedaje majątek, którego część przeznaczył na cele inne niż związane z prowadzoną działalnością, i którą to część zarezerwował na cele prywatne, w odniesieniu do sprzedaży tej części nie występuje on jako podatnik, a transakcja taka nie podlega opodatkowaniu. Wskazała również, iż w jej przypadku przedmiotowy grunt nie został nabyty w celu prowadzenia gospodarstwa rolnego.

WSA przychylił się do stanowiska skarżącej. Minister Finansów zaskarżył wyrok sądu w całości podnosząc, iż w przedmiotowej sprawie podatniczka działa jako handlowiec. Posiadany grunt podzieliła bowiem na 46 działek, a sprzedać zamierzała jedynie 11. Prawdopodobne jest zatem, że zakupiona nieruchomość była przedmiotem umowy dzierżawy, a do zawierania tego typu umowy niepotrzebny był podział na 46 działek. W związku z tym należy uznać, iż już w momencie zakupu nieruchomości działała z zamiarem jej podziału i sprzedaży w późniejszym czasie, czyli działała jako handlowiec - przedsiębiorca, który dokonał inwestycji w nieruchomość z zamiarem jej podziału i sprzedaży przy sprzyjających warunkach rynkowych (mimo, iż trwało to 13 lat).

NSA nie podzielił jednak tych argumentów odrzucając skargę kasacyjną. W uzasadnieniu swojego stanowiska poddał analizie przepisy polskiej ustawy o VAT jak też przepisy unijne oraz dorobek orzeczniczy ETS i sądów krajowych. Sąd podkreślił, iż wykonanie danej czynności kilkakrotnie czy jednorazowo, jednakże w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania jej w sposób częstotliwy, nie przesądza automatycznie o tym, iż z tego tytułu podmiot staje się podatnikiem VAT. Konieczne jest tutaj ustalenie, czy w odniesieniu do tych czynności występował on w charakterze podatnika, czyli jako handlowiec. Należy zatem ustalić, czy działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną.

Nie jest natomiast działalnością handlową sprzedaż majątku prywatnego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, lecz spożytkowania w celach osobistych. Zbycie nawet kilkudziesięciu działek budowlanych, powstałych z podziału gruntu rolnego nabytego na cele prywatne i po zmianie przeznaczenia tego gruntu, nie stanowi działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu VAT, z uwagi na brak przesłanek uznania tej działalności za taką (brak zawodowego - stałego i zorganizowanego charakteru).

Skoro zatem podatniczka chce sprzedawać działki budowlane z majątku osobistego, nabytego do celów prywatnych przed kilkunastu laty bez zamiaru dalszej odsprzedaży, to nie jest z tego tytułu podatnikiem podatku VAT.