Należy przypomnieć, że obowiązek ten dotyczy wszystkich przedsiębiorców, także tych, którzy co prawda posiadają nieruchomości, ale ich nie wykorzystują na cele związane z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą. Prowadzi to do sytuacji, w której nieopłacalne jest kupowanie przez inwestorów nieruchomości celem dalszej odsprzedaży, w przypadku, gdy nie ma widoków na ich szybkie zbycie. Wiąże się to bowiem z koniecznością ponoszenia dość wysokich nakładów (podatków), często bez możliwości pokrycia ich bieżącymi przychodami z opodatkowanej nieruchomości.

Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844) w art. 2 ust. 1 przewiduje opodatkowanie podatkiem od nieruchomości gruntów, budynków oraz budowli. Podatkiem od nieruchomości objęte zostały grunty i budynki niezależnie od ich przeznaczenia. Inaczej jest w przypadku budowli, które podlegają opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy służą do prowadzenia działalności gospodarczej. Z kolei w gestii rady gminy, zgodnie z art. 5 ww. ustawy, pozostaje uprawnienie do różnicowania wysokości stawek podatkowych dla poszczególnych grup podatników, w tym do uchwalania wyższych stawek podatkowych w stosunku do gruntów, czy budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W tym miejscu należy zasygnalizować, że grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to takie, które znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy. Nie jest w związku z tym konieczne faktyczne wykorzystywanie gruntów, czy budynków do prowadzenia działalności gospodarczej. Już sam fakt nabycia nieruchomości przez przedsiębiorcę skutkuje zastosowaniem w stosunku do tych nieruchomości wyższych stawek podatkowych.

Kolejną istotną kwestią wpływającą na wysokość uiszczanego co miesiąc podatku jest okoliczność, że w przypadku zabudowanej nieruchomości, opodatkowaniu podlega zarówno grunt, jak i posadowiony na nim budynek. W konsekwencji, w przypadku przedsiębiorców, co do zasady, zastosowana zostanie wyższa stawka podatkowa, zarówno przy obliczaniu podatku od gruntu, jak i od budynku. Inaczej sytuacja wyglądałaby, gdyby nieruchomość była niezabudowana. W takim wypadku opodatkowaniu podlegałby wyłącznie grunt, co w oczywisty sposób zmniejsza wysokość należnej daniny publicznoprawnej. W przypadku zburzenia budynku, od następnego miesiąca po wyburzeniu budynku przedsiębiorca będzie mógł zapłacić podatek obliczony wyłącznie od gruntu.

Na zmniejszenie wysokości podatku może wpłynąć również wykazanie przed organami podatkowymi takich okoliczności, które świadczyłyby o nieprzydatności gruntów lub budynków do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Nie chodzi tu jednak o brak możliwości wykorzystywania nieruchomości na cele działalności gospodarczej prowadzonej przez jej posiadacza, np. przez hurtownika do handlu wyrobami medycznymi, ale o brak możliwości prowadzenia na nieruchomości jakiejkolwiek działalności. Tytułem przykładu, niektóre urzędy skarbowe przyjmują, że brak pokrycia dachowego na budynku stanowi tego rodzaju przesłankę, która uzasadnia opodatkowanie budynku według innych – niższych – stawek, niż te stosowane dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Celem wykazania przed organem podatkowym ziszczenia się warunków uprawniających do zastosowania niższych stawek podatku do nieruchomości dla budynków, pomocna może być opinia biegłego, stwierdzająca zły stan techniczny budynku, uniemożliwiający prowadzenie w nim działalności gospodarczej lub odpowiedni dokument organu nadzoru budowlanego. Przy czym pamiętać należy, że organy podatkowe nie są związane takimi dowodami. Mają one prawo dokonać samodzielnych ustaleń (np. poprzez oględziny budynków), czy faktycznie zachodzą przesłanki do zastosowania niższych stawek.

Przed podjęciem decyzji zmierzających do zmniejszenia wysokości należnego podatku od nieruchomości, zalecane jest dokonanie kalkulacji nakładów związanych np. z wyburzeniem budynku lub ustaleniem jego nieprzydatności do prowadzenia w nim działalności gospodarczej oraz zapoznanie się z wymaganiami przewidzianymi przez prawo budowlane w zakresie tego typu przedsięwzięć (np. konieczność uzyskania pozwolenia na rozbiórkę). Może okazać się bowiem, że koszty rozbiórki budynku, koszty obsługi postępowania administracyjnego, nie doprowadzą do oczekiwanych oszczędności w zakresie podatku od nieruchomości.