Przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej, aby odliczyć VAT od zakupu samochodu oraz paliwa służącego do jego napędu wystarczyło, iż był to tzw. samochód z kratką, którego ładowność przekraczała 500 kg.

Wtedy to definicja samochodu osobowego w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych była umieszczona w art. 23 ust. 3a. Przepis ten mówił, iż przez samochód taki należało rozumieć samochód, który nie posiadał homologacji producenta lub importera wymaganej dla samochodów innych niż osobowe oraz którego dopuszczalna ładowność nie przekraczała 500 kg.

Z chwilą przystąpienia Polski do struktur unijnych i wejściem w życie obecnej ustawy o VAT, zaczął obowiązywać tzw. wzór Lisaka. Jedynie w stosunku do samochodów spełniających ten wzór podatnik mógł odliczyć pełny VAT przy ich nabyciu oraz od paliwa służącego do ich napędu. Wzór ten wyglądał następująco:
DŁ = 357 kg + n x 68 kg
gdzie:
DŁ - oznacza dopuszczalną ładowność,
n - oznacza ilość miejsc (siedzeń) łącznie z miejscem dla kierowcy

Powyższe uległo zmianie z dniem 22 sierpnia 2005 r. Wzór Lisaka przestał obowiązywać, a zastąpiły go przepisy wskazujące, iż podatek VAT można odliczać w całości jedynie od nabycia tzw. samochodów specjalnych oraz tych, których ładowność całkowita przekracza 3,5 tony. Oczywiście odliczeniu nie podlegał także podatek VAT od paliwa służącego do napędu samochodów niespełniających nowych warunków.

Przez ten czas bez zmian pozostawała natomiast definicja zawarta w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wszystko jednak do czasu. Zgodnie bowiem z nowelizacją tej ustawy, która weszła w życie 01 stycznia 2007 r. art. 23 ust. 3a został uchylony. Definicja samochodu osobowego znalazła się natomiast w art. 5a pkt 19. Przepis ten wskazuje, iż pod pojęciem tym należy rozumieć pojazd samochodowy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem:

• pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanego na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van,
• pojazdu samochodowego mającego więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i u którego długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę pomiędzy podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50 % długości pojazdu; dla obliczenia proporcji, o której mowa w zdaniu poprzednim, długość pojazdu stanowi odległość pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków,