Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, przez dostawę towarów rozumie się przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem, w szczególności:

1. przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,
2. wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny

- jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części.
Powyższego nie stosuje się jedynie do przekazywanych drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek (art. 7 ust. 3 ustawy).

Analizując art. 7 ust. 2 ustawy o VAT dochodzimy do wniosku, iż ma on zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy nieodpłatne przekazanie towarów nie jest związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem. Tym samym nie należy go stosować wtedy, gdy związek taki istnieje, tj. gdy przekazanie dotyczy prowadzonej firmy.

Niestety organy podatkowe z reguły stoją na odmiennym stanowisku, uznając iż jedynie w sytuacji, gdy przedmiotem takiego nieodpłatnego przekazania są towary wymienione w art. 7 ust. 3 ustawy (tj. drukowane materiały reklamowe i informacyjne, próbki czy prezenty o małej wartości), należy je wyłączyć z opodatkowania. W pozostałych przypadkach fiskus co do zasady uważa, iż jeżeli przy nabyciu towarów podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, ich nieodpłatne przekazanie powoduje powstanie obowiązku podatkowego. Podkreśla on, iż literalna wykładnia art. 7 ust. 2 ustawy o VAT budzi wątpliwości, w związku z czym konieczne jest zastosowanie wykładni systemowej wewnętrznej.

Z powyższym stanowiskiem fiskusa nie zgadzają się z kolei sądy, które mają w tej sprawie ugruntowaną linię orzeczniczą. Jednym z przykładów jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3156/08. W rozpatrywanej sprawie chodziło o nieodpłatne przekazania przez spółkę towarów w ramach programu lojalnościowego, a także w ramach konkursów i loterii. Wszystkie te wydania miały związek z prowadzonym przedsiębiorstwem. Spółka uznała zatem (na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o VAT), iż nie stanowiły one dostawy towarów w rozumieniu przepisów o VAT. Odmiennego zdania był fiskus, który uznał, że powyższe należy opodatkować. Sprawa trafiła do WSA, który przyznał rację spółce.

Sąd podkreślił, iż utrwaloną zasadą interpretacji przepisów prawa podatkowego jest odwoływanie się przede wszystkim do jego wykładni literalnej. Dopiero w sytuacji, gdy taka wykładnia nie pozwala na jednoznaczne, pewne ustalenie rzeczywistej treści normy prawnej, należy odwoływać się do innych metod wykładni, niż językowa. W omawianej sprawie konieczne było odniesienie się przede wszystkim do tej właśnie wykładni. Jednocześnie należy także respektować zasadnicze założenie racjonalności ustawodawcy, zgodnie z którym żadna część przepisu prawnego nie jest zbędna dla odczytania prawidłowej, pełnej treści normy prawnej.

WSA wskazał, iż z punktu widzenia logicznego konstrukcja art. 7 ust. 2 zawiera koniunkcję: dostawą jest przekazanie:
1) nieodpłatne oraz
2) niezwiązane z przedsiębiorstwem.

Brak któregokolwiek z tych elementów wyklucza istnienie dostawy towarów w myśl art. 5 ust. 1 ustawy o VAT.