Jak mówi art. 26 ust. 7a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w ramach ulgi ramach ulgi rehabilitacyjnej podatnicy mogą odliczyć m.in. wydatki poniesione na zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego.

Ustawodawca przy tym nie wskazuje, co pod powyższymi pojęciami należy rozumieć. Nie sporządził też oddzielnego wykazu, który zawierałby sprzęt i urządzenia, w stosunku do których z odliczenia można skorzystać. Prawidłowe zatem wydaje się być stwierdzenie, iż wydatki na wszelki sprzęt i urządzenia, które pomagają osobie niepełnosprawnej w rehabilitacji bądź ułatwiają jej wykonywanie czynności życiowych, w ramach ulgi mogą być odliczone. Należy przy tym pamiętać o wyłączeniu zawartym w uldze w zakresie sprzętu gospodarstwa domowego.

Przykład

Osoba niepełnosprawna z niedowładem kończyn dolnych nabyła odkurzacz-robot automatyczny samosprzątający. Sprzęt ten niewątpliwie ułatwia tej osobie wykonywanie czynności życiowych. Niestety z uwagi na fakt, iż jest on zaliczony do sprzętu gospodarstwa domowego, wydatku na jego zakup w ramach ulgi rehabilitacyjnej odliczyć nie można.

Należy przy tym pamiętać, iż odliczeniu podlegają jedynie wydatki na zakup lub naprawę sprzętu, który jest niezbędny w rehabilitacji bądź ułatwia wykonywanie czynności życiowych danej osobie niepełnosprawnej stosownie do potrzeb jej niepełnosprawności. Musi tutaj zatem istnieć związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy zakupionym urządzeniem a rodzajem niepełnosprawności. Sprzęt ten także musi być wykorzystywany do rehabilitacji takiej osoby (czyli brać udział w przywracaniu jej sprawności) bądź ułatwiać jej wykonywanie czynności życiowych.

Powyższe przesłanki wskazują zatem, iż różne osoby niepełnosprawne z różnymi schorzeniami w ramach ulgi będą mogły odliczyć zakup zupełnie innych urządzeń. Dodatkowo zakup konkretnego urządzenia u jednej osoby uprawni ją do skorzystania z odliczenia a u drugiej nie.

Przykładowo zakup wózka inwalidzkiego przez osobę niepełnosprawną mającą niedowład kończyn dolnych w ramach ulgi będzie mógł być odliczony. Osoba niedosłysząca będzie mogła skorzystać z odliczenia na zakup aparatu słuchowego itd. Gdyby jednak osoba niepełnosprawna z niedowładem kończyn dolnych, której słuch nie budzi zastrzeżeń, kupiła aparat słuchowy, to w stosunku do niego z ulgi skorzystać nie będzie mogła – nie ma tutaj bowiem związku pomiędzy rodzajem niepełnosprawności a poniesionym wydatkiem. Podobnie będzie w przypadku osoby chorującej na serce, która zakupiła okulary korekcyjne itp.

Przy korzystaniu z ulgi rehabilitacyjnej w związku z nabyciem/naprawą sprzętu do rehabilitacji bądź ułatwiającego wykonywanie czynności życiowych należy pamiętać, iż wysokość poniesionych wydatków ustala się na podstawie dowodów stwierdzających ich poniesienie. Stanowi o tym art. 26 ust. 7c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Musi zatem istnieć dokument, który potwierdzi poniesienie tego wydatku. Ustawodawca nie wskazał przy tym, co konkretnie pod tym pojęciem należy rozumieć. W związku z tym słuszne wydaje się przyjęcie, iż wysokość wydatków odliczanych w ramach tej ulgi można ustalić na podstawie każdego dokumentu stwierdzającego ich poniesienie. Dowodem takim może być zatem nie tylko faktura VAT, ale też np. umowa cywilnoprawna kupna-sprzedaży danego urządzenia.