Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności opodatkowanych na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju (art. 13 ust. 1 ustawy o VAT). Powyższe ma jednak zastosowanie pod warunkiem, że nabywca tych towarów jest:
1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;
4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu.

Co się zaś tyczy samego wykazania podatku od WDT, jego stawka wynosi tutaj 0% (art. 41 ust. 3 ustawy o VAT), a co za tym idzie – ten nie występuje. Aby jednak jej zastosowanie było możliwe (art. 42 ust. 1)
1) podatnik musi dokonać dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, i podał ten numer oraz swój numer unijny na fakturze stwierdzającej dostawę towarów;
2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, musi posiadać w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju.

Szczegółowe regulacje w zakresie wypełnienia powyższych warunków zostały zawarte w dalszych przepisach art. 42 ustawy o VAT. Jeżeli nie zostaną one spełnione, konieczne jest opodatkowanie takiej dostawy stawką krajową.

Szczegółowe zasady wystawiania faktur VAT natomiast obecnie reguluje Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 29 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 68 poz. 360).

Zakres informacji, jaki przede wszystkim winien znaleźć się na fakturze VAT, został wskazany w §5 tego rozporządzenia. Odnośnie problemu wskazanego we wstępie odpowiedź znalazła się w ust. 15 tego paragrafu: Faktury stwierdzające dokonanie dostawy towarów lub wykonanie usługi, dla których podatnikiem zgodnie z przepisami ustawy jest nabywca towaru lub usługi, zamiast danych dotyczących stawki i kwoty podatku oraz kwoty należności wraz z podatkiem zawierają:
1) adnotację, że podatek rozlicza nabywca, lub
2) wskazanie właściwego przepisu ustawy lub dyrektywy, wskazującego, że podatek rozlicza nabywca, lub
3) oznaczenie "odwrotne obciążenie".

Przytoczony przepis nakazuje zatem wskazanie jednego z powyższych sformułowań jedynie w wówczas, gdy obowiązanym do rozliczenia podatku od danej transakcji jest nabywca. W przypadku WDT natomiast podatnikiem jest dostawca. Nabywca jest podatnikiem z tytułu wewnątrzswpólnotowego nabycia towaru (WNT). Co za tym idzie podatnik dokonujący WDT nie powinien takiej informacji na fakturze umieszczać.