Spółka zatrudniająca pracowników ("Spółka") złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, zadając pytanie: „czy u pracowników Spółki powstaje nieodpłatne świadczenie w związku z zawarciem przez Spółkę umowy o zapewnienie opieki medycznej dla pracowników i czy Spółka powinna doliczać do przychodów pracownika z tytułu umowy o pracę wartość takiego nieodpłatnego świadczenia, nawet jeśli pracownik faktycznie nie skorzystał z usług medycznych w danym miesiącu?”

Spółka twierdziła, że po stronie jej pracowników nie powstaje przychód, gdyż:

• w związku z ryczałtowym określeniem wynagrodzenia za usługi medyczne nie można ustalić wartości nieodpłatnego świadczenia, która miałaby zwiększać przychód pracownika z umowy o pracę;
• przychodem mogą być co najwyżej nieodpłatne świadczenia, jednak tylko w sytuacji ich rzeczywistego otrzymania (w danej sytuacji faktycznej nie była prowadzona ewidencja, z której wynikałoby, który pracownik i w jakim zakresie skorzystał z usług medycznych w danym miesiącu).

Minister Finansów uznał jednak, że w momencie wykupu usług medycznych znana jest zarówno globalna kwota przypadająca do zapłaty, jak i liczba pracowników, dla których pracodawca wykupuje usługi medyczne. Możliwe jest więc ustalenie wysokości opłaty w odniesieniu do jednego pracownika, natomiast fakt skorzystania lub nie przez pracownika z usług nie ma wpływu na sposób opodatkowania.

Spółka wniosła skargę do WSA, którą Sąd uznał za zasadną. W wyroku Sąd, wskazując na konieczność obliczenia wartości świadczenia według metod wskazanych w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych („Ustawa”), zaznaczył jednocześnie, iż Ustawa nie wskazuje metody pozwalającej na wyliczenie podatku od abonamentu medycznego. W przypadku, gdy nie jest możliwe obliczenie wartości świadczenia według metod określonych przepisami Ustawy, nie można pracownikowi przypisać przychodu podlegającego opodatkowaniu.

Kolejne argumenty zawarte w uzasadnieniu wskazują na wyraźną kwalifikację usług medycznych zakupionych w pakiecie dla pracownika, jako „innych świadczeń niepieniężnych”, a te aby mogły być uznane za przychód podlegający opodatkowaniu muszą być przez pracowników wykorzystywane, nie sposób jednak ustalić czy dany pracownik rzeczywiście otrzymał świadczenie i jaka jest jego wartość.

Podsumowując, w przypadku, gdy świadczenia medycznego opłaconego ryczałtowo nie można przyporządkować do świadczeń uzyskiwanych przez konkretnego pracownika, nie ma możliwości ustalenia dla każdego z pracowników kosztów przychodów uzyskanych z tytułu finansowania przez pracodawcę kosztów usług medycznych.

Wskazać należy także na pewną niekonsekwencję orzecznictwa Sądów Administracyjnych
w kwestii opodatkowywania abonamentów medycznych. Wcześniej wojewódzkie sądy administracyjne kwalifikowały świadczenie medyczne z opłaconego przez pracodawcę abonamentu medycznego jako przychód pracownika ze stosunku pracy.

W wyroku z dnia 29 września 2008r. (sygn: III SA/Wa 1356/08) WSA stwierdził, że „pracownik uzyskuje świadczenie nieodpłatne z chwilą, w której nabywa prawo do nieodpłatnych świadczeń na podstawie nabytego na jego rzecz abonamentu, a nie w momencie wyświadczenia na jego rzecz konkretnych usług medycznych w oparciu o wykupiony abonament. Samo uzyskanie przez pracownika prawa do korzystania z nieodpłatnej opieki medycznej stanowi dla niego świadczenie nieodpłatne”.