> Idea jest taka, aby koszt wytworzenia produktu był w miarę constans z
okresu
> na okres niezależnie od tego czy wyprodukujesz tysiąc czy milion.

To nie byłoby lepiej co by ustawodawca przeszedł na rachunek kosztów
zmiennych?

Masz
> fabrykę, która ma zdolności produkcyjne 1 mln sztuk łyżek rocznie (z
> uwzględnieniem typowych czynników jak okresowe przestoje, remonty).
Dzielisz
> swoje koszty stałe produkcji na 1 milion i wychodzi ci X złotych, które
> będzie zwiększało koszty wytworzenia twoich produktów.
>
> Jeśli w opisanych powyżej założeniach nic się nie zmienia, poza tym, że
np.
> odszedł twój najlepszy handloweiec i sprzedaż siadła a ty dostosowując
> poziom produkcji do poziomu sprzedaży zminejszasz ją do 0,1 mln sztuk
> rocznie to nadal koszty wytworzenia obciąża X złotych per sztuka. Reszta w
> koszty okresu.

Z tym że narzut kosztów pośrednich na przedmiot kalkulacji liczysz na
podstawie produkcji dla normalnego wykorzystania zdolności (a nie dla max
wykorzystania)

>
> Koszty wytworzenia zatem nie zmienią się - i słusznie. To nie wytwarzanie
> stało się droższe, tylko ponosisz dodatkowe koszty niewykorzystania swoich
> mocy przerobowych. Dzięki takiemu podejściu unikasz zawyżenia wyceny
zapasów
> w swoim bilansie.

I masz niższy wynik. Mam tylko głupie pytanie co na to skarbowy?

> Pozdro,
> MooSHEL
>
>