Art. 28b ustawy o VAT mówi, iż co do zasady miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcom posiada siedzibę lub stałe miejsce zamieszkania. W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba lub stałe miejsce zamieszkania, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności. Z kolei w przypadku gdy usługobiorca nie posiada siedziby, stałego miejsca zamieszkania lub stałego miejsca prowadzenia działalności, miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym zwykle prowadzi on działalność lub w którym ma on miejsce zwykłego pobytu.

Próżno jednak szukać w polskich przepisach wyjaśnienia wyżej wskazanych definicji. Z pomocą przychodzą nam przepisy unijne, a dokładniej nowelizacja rozporządzenia rady (WE) 1777/2005, która co prawda jeszcze nie obowiązuje, ale już wkrótce powinna zacząć.

I tak zgodnie z art. 14 powołanego rozporządzenia miejscem siedziby przedsiębiorstwa jest miejsce, w którym zapadają istotne decyzje dotyczące ogólnego zarządzania przedsiębiorstwem i gdzie wykonywane są zasadnicze funkcje jej naczelnego zarządu. Miejsce to może być różne od miejsca, w którym dany podatnik prowadzi swoją działalność.

Ustalając miejsce siedziby przedsiębiorstwa należy uwzględnić:
a) adres zarejestrowanej siedziby,
b) miejsce naczelnego zarządu przedsiębiorstwa,
c) miejsce posiedzeń zarządu przedsiębiorstwa,
d) miejsce podejmowania decyzji dotyczących ogólnego kierunku prowadzonej działalności.

Można także tutaj uwzględnić:
a) miejsca zamieszkania kierowników przedsiębiorstwa,
b) miejsce, gdzie zwołuje się walne zebrania,
c) miejsce przechowywania akt administracyjnych i dokumentacji księgowej,
d) miejsce prowadzenia głównych kont bankowych,
e) ewentualne inne okoliczności o istotnym znaczeniu.

Rozporządzenie mówi przy tym, iż sam adres pocztowy nie może być uznany za miejsce siedziby przedsiębiorstwa podatnika, o ile nie spełnia on wymogów wskazanych wyżej.

Stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej jest natomiast (art. 15 rozporządzenia) dowolne miejsce o pewnych minimalnych rozmiarach i posiadające stale dostępne zasoby kadrowe i techniczne wystarczające do otrzymywania i wykorzystywania świadczonych usług. Co za tym idzie, nie jest tutaj wystarczające jedynie zgłoszenie takiego miejsca, ale musi ono posiadać zaplecze kadrowe i odpowiednią infrastrukturę.

Stałym miejscem zamieszkania (art. 16 rozporządzenia) jest natomiast adres miejsca zamieszkania osoby fizycznej, figurującej w ewidencji ludności lub innym podobnym rejestrze, a w przypadku braku takiej ewidencji – adres podawany przez tę osobę odpowiednim organom podatkowym, o ile nie ma dowodów, że podawany adres jest niezgodny z prawdą.

Zwykłe miejsce pobytu (art. 17 rozporządzenia) to z kolei miejsce, w którym, w czasie świadczenia usługi, osoba fizyczna zazwyczaj mieszka, ze względu na powiązania osobiste i zawodowe, wykazujące ścisłe związki danej osoby z miejscem, w którym zamieszkuje. Jeżeli powiązania takie istnieją w więcej niż w jednym kraju lub nie istnieją powiązania zawodowe, zwykłe miejsce pobytu określają powiązania natury osobistej.

Jak wynika z powyższego, rozporządzenie dosyć dokładnie określa, co należy pod danym pojęciem rozumieć.